Francja pachnąca rozmarynem

Moja miłość do Francji rozpoczęła się w szkole podstawowej. Byłam pierwszym rocznikiem, który jako obowiązkowego języka obcego uczył się francuskiego. Wspaniała nauczycielka, która potrafiła zarazić nas miłością do tego języka, zachęcała nas także do udziału w konkursach. Mając więc jakieś 13 lat - poszłam na konkurs recytatorski po francusku.

Wiersz sobie wybrałam nie byle jaki - "Le Pont Mirabeau" Guilliaume Apollinaire'a. Cały utwór w oryginale można przeczytać TUTAJ. Nastrojowy, o miłości, przemijaniu... Na konkursie wprawdzie nie zajęłam żadnego miejsca, jednak poczułam jakąś bliskość do tego wiersza i... do tego mostu. Dlatego też, gdy kilka lat temu, po raz pierwszy jako dorosła osoba, pojechałam do Paryża, musiałam przespacerować się po moście Mirabeau.

Most ten został oddany do użytku pod koniec XIX wieku i w tamtym czasie był najbardziej okazałym paryskim mostem - był najdłuższy i najwyższy.

Ozdobiony jest czterema wielkimi figurami. Symbolizują one odpowiednio Miasto Paryż, Handel, Obfitość i Nawigację.

A pod mostem przepływa Sekwana. Woda przemija, ale miłość do Francji - nigdy! Z Mirabeau rozciąga się piękny widok na Wieżę Eiffle'a.

Nie jestem fanką muzeów, kościołów czy cmentarzy. Zwiedzanie takich miejsc często mnie nuży. Czasem jednak, gdy mówimy o prawdziwej historycznej perle, nie sposób odpuścić sobie jej zobaczenia, gdy ma się taką sposobność. Dlatego też gdy ostatnim razem byłam w Paryżu, wybrałam się na "zwiedzanie" Pere-Lachaise, najsłynniejszego francuskiego cmentarza.

To miejsce kryje w sobie więcej historii, niż pół Paryża razem wzięte. Pochowana jest tam wspaniała kultura, nie tylko francuska, prezentowana przez największych mistrzów.

Niedaleko głównego wejścia znajduje się pomnik najsłynniejszej pary średniowiecznych kochanków - Heloizy i Abelarda. Ich miłość była pełna kontrowersji i wielce nieszczęśliwa, ale dzięki niej powstały piekne miłosne listy, które należą do arcydzieł światowej literatury.

W innej części cmentarza znajduje się pomnik Oscara Wilde'a, twórcy m.in. znakomitego dzieła "Portret Doriana Graya". Osoby odwiedzające jego grób zostawiają na pomniku napisy, kobiety odciskają pomalowane szminką usta. Nie pokusiłam się o taką fanaberię, ale ciekawie ogląda się ten wciąż żywy pomnik.

Jako wielka miłośniczka teatru, nie mogłam odmówić sobie znalezienia pomnika Sary Bernhardt, wspaniałej francuskiej aktorki teatralnej. Oprócz wielkiego talentu, miała też swoiste upodobania turpistyczne - ponoć z wielką chęcią chodziła do paryskiej kostnicy oglądać samobójców utopionych w Sekwanie, a na teatralne wyjazdy zabierała trumnę, w której sypiała...

Niedaleko jej pomnika można znaleźć grób Guillaume Apollinaire'a, wspaniałego francuskiego poety polskiego pochodzenia. Kiedyś poświęcę mu osobną notkę, bo wiąże się z nim jedna fascynująca historia z mojego życia i wielkiej miłości do Francji.

Na Pere-Lachaise można znaleźć także grób Edith Piaf, wybitnej francuskiej pieśniarki. "La vie an rose" czy "Padam, padam" niejednokrotnie zanucić potrafi nawet młodzież. Niewiele osób zdaje sobie sprawę z tego, że Edith, pomimo fantastycznych warunkó wokalnych i naprawdę mocnego ujmującego głosu, była bardzo niska, miała zaledwie 147 cm wzrostu. Taka mieszanka na scenie dawała piorunujący efekt. Żal tylko, że nigdy nie zobaczy się tego na żywo...

I na koniec jeszcze Fryderyk Chopin, którego nikomu nie trzeba przedstawiać. Codziennie świeże kwiaty na jego grobie świadczą, że jego muzyka bliska jest ludziom z całego świata.

Oczywiście pokazane tutaj groby to tylko niewielki ułamek z tych, które można znaleźć na Pere-Lachaise. Pochowani są tam także Hanoriusz Balzac, Maria Callas, Auguste Comte, Eugene Delacroix, Marcel Proust, a nawet Jim Morrison. Przed wejściem można kupić mapkę, na której zaznaczone są groby wielkich ludzi. Na chodzenie alejkami warto zarezerwować kilka godzin.